rysunek ołówkiem na papierze 200g odcień ecru
„Aktor teatru w masce sennej” to surrealistyczny rysunek inspirowany logiką marzeń sennych – ich płynnością, fragmentarycznością i symbolicznym językiem, w którym znaczenia przenikają się bez jednoznacznych granic.
Centralną postacią kompozycji jest tytułowy aktor: hybryda istoty ludzkiej, maski i fantastycznego organizmu. Jego twarz – rozbita na wiele oczu, kształtów i znaków zapytania – przypomina maskę snu, w której tożsamość nie jest stała, lecz zmienna, wielowarstwowa. Oczy patrzą w różnych kierunkach, jakby jednocześnie obserwowały scenę, widownię i własne wnętrze. Postać zdaje się wyrastać niczym drzewo lub filar snu, obrośnięta symbolicznymi detalami: spiralami, pasami, organicznymi wypustkami.
Wokół aktora rozgrywa się teatralno-oniryczna scenografia. Pojawiają się miniaturowe domy przypominające sceniczne dekoracje, fantastyczne wieże, mechaniczne ptaki i dziwaczne postacie-lalki, które mogą być zarówno rekwizytami, jak i innymi aktorami snu. Elementy techniczne mieszają się z organicznymi, sugerując świat, w którym logika jawy ustępuje logice wyobraźni. Całość sprawia wrażenie spektaklu odbywającego się poza czasem – wewnątrz umysłu śniącego.
Inspiracja marzeniami sennymi widoczna jest w braku jednej narracji: obraz działa jak sen, w którym sceny i symbole pojawiają się bez zapowiedzi, łącząc dziecięcą baśniowość z niepokojem. Rysunek opowiada o roli, jaką człowiek odgrywa w swoim własnym śnie i życiu – jako aktor ukryty za maską, balansujący między świadomością a podświadomością, między teatrem rzeczywistości a sceną snu.
rysunek ołówkiem na papierze 200g odcień ecru
„Aktor teatru w masce sennej” to surrealistyczny rysunek inspirowany logiką marzeń sennych – ich płynnością, fragmentarycznością i symbolicznym językiem, w którym znaczenia przenikają się bez jednoznacznych granic.
Centralną postacią kompozycji jest tytułowy aktor: hybryda istoty ludzkiej, maski i fantastycznego organizmu. Jego twarz – rozbita na wiele oczu, kształtów i znaków zapytania – przypomina maskę snu, w której tożsamość nie jest stała, lecz zmienna, wielowarstwowa. Oczy patrzą w różnych kierunkach, jakby jednocześnie obserwowały scenę, widownię i własne wnętrze. Postać zdaje się wyrastać niczym drzewo lub filar snu, obrośnięta symbolicznymi detalami: spiralami, pasami, organicznymi wypustkami.
Wokół aktora rozgrywa się teatralno-oniryczna scenografia. Pojawiają się miniaturowe domy przypominające sceniczne dekoracje, fantastyczne wieże, mechaniczne ptaki i dziwaczne postacie-lalki, które mogą być zarówno rekwizytami, jak i innymi aktorami snu. Elementy techniczne mieszają się z organicznymi, sugerując świat, w którym logika jawy ustępuje logice wyobraźni. Całość sprawia wrażenie spektaklu odbywającego się poza czasem – wewnątrz umysłu śniącego.
Inspiracja marzeniami sennymi widoczna jest w braku jednej narracji: obraz działa jak sen, w którym sceny i symbole pojawiają się bez zapowiedzi, łącząc dziecięcą baśniowość z niepokojem. Rysunek opowiada o roli, jaką człowiek odgrywa w swoim własnym śnie i życiu – jako aktor ukryty za maską, balansujący między świadomością a podświadomością, między teatrem rzeczywistości a sceną snu.